239 bus – yun yung bus na bumabiyahe papunta at pabalik mula sa aking unibersidad. Madalas Capilano-U ang nakalagay ngunit sa hindi malamang kadahilana'y minsan hanggang Phibbs Exchange lamang.

Phibbs Exchange – ito’y parang terminal ng mga bus malapit sa Capilano-U. Hindi ko alam kung bakit hindi na lang nila idiretso sa Capilano University. Tinatamad siguro kung minsan yung driver.

Bus ticket – wala pong konduktor yung mga bus dito kaya bago pumasok sa bus, kailangang magpakita ng ticket. Pwede itong bilhin sa mga convenient stores, pwede ding maghulog ka na lang ng barya sa machine na katabi nung driver. May mga ticket na pang-isang buwang gamitan, ngunit iyon ay napakamahal. Praktikal kung ikaw ay lumalabas araw-araw. May ticket din naman na mas mura. Day-pass ang tawag doon. Valid iyon ng isa’t kalahating oras. Kahit saan ka pa magpunta. At kahit anong bus pa yan. Basta isa’t kalahating oras lang kahit anong mangyari. Kung hindi ay patatalsikin ka nung driver sa bus.

Sa unang pagkakataon, ay naisipan kong magsulat gamit ang purong Filipino. Bakit?

1. Gusto ko lang. Bakit ba? Blog ko to.
2. Wala talagang number two. Naisipan ko lang lagyan kasi ang pangit namang tignan kung number one lang tapos wala nang kasunod.

Well, hindi talaga purong Filipino ang aking gagamitin sapagkat hindi ito kakayanin ng aking utak. (Ayan gumamit na ko ng “well”.) Sa totoo lang, hindi ako marunong magsulat sa Tagalog. Sumali ako dati sa Feature Writing – Filipino para sa school paper namin ngunit nangulelat lang ako. 10^th place. Pero mahigit trenta naman kami kaya hindi ako nagmukmok sa isang tabi. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin mapagtanto kung paano ko nairaos yung contest na yon.

Mabalik tayo sa title ng aking post – Ang Aking Katangahan. Kahapon kasi ay nagpunta ako sa university na papasukan ko para magbayad ng tuition (Napakamahal. Pero nagpikit mata na lamang ako dahil napakahalaga talaga para sakin ang makapagtapos dito). Kung ikaw ay nature-lover, tiyak na magugustuhan mo ang Capilano-U dahil ito ay nasa bundok at napapaligiran ng napakaraming puno. Pwedeng pagshoot-an ng New Moon na para sa inyong kaalaman, ay dito sa Vancouver shinoot. Hindi lang ako sigurado kung saang banda mismo at wala din akong pakialam dahil hindi naman ako interesado kay Robert Pattinson.

Pagkatapos kong magbayad ng tuition, naisipan kong umuwi na sapagkat ayaw ko nang magtagal pa doon. Napakaraming estudyante at sila ay kumpul-kumpol. Yung tipong napapanood ko sa telebisyon na mga grupo ng popular kids, nerds, jocks, at yung mga simpleng mamamayan lang katulad ko. Naisip ko lang na baka habang nagdadaan ako sa kanilang harapan ay bigla na lamang akong sabuyan ng juice o pop (softdrinks) at i-bully katulad ng mga ginagawa sa mga new kids. Sa awa ng Diyos ay nakalabas naman ako doon nang tuyo.

Nang makarating ako sa hintayan ng bus, may 239 bus nang naghihintay doon. Pumasok ako agad sa bus nung makita ko yung numero. Nung umandar na yung bus ako’y nagrelax. Isinalaksak ko sa aking tenga ang aking ipod, sumandal ako sa upuan at itinaas ko ang aking mga paa na akala mo’y napakalayo ng aking lalakbayin. Nang makarating kami sa Phibbs Exchange, ako’y nagtaka sapagkat lahat ng pasahero ay nagbabaan. Ngunit ako’y nanatili sa aking pagkakaupo dahil aliw na aliw ako sa kantang tumutugtog sa aking tenga – Knock You Down ni Keri Hilson at Ne-yo at may isa pa silang kasama na hindi ko matandaan kung sino.

May mga sumakay na mga pasahero hanggang sa mapuno yung bus. Nung umandar uli, ako ay muling nagrelax. Ngunit teka…. Bakit pamilyar ang tanawin? Parang nanggaling na ko dito kanina. At ako’y nagulat sa mga sumusunod na pangyayari. Hanggang Phibbs Exchange lang pala yung bus at bumalik uli sa university!

Inis na inis ako sa aking sarili sapagkat:

1. Nagmukha akong tanga. Siguro sa isip-isip nung driver, “bakit andito na naman to?” Nagpanggap na lamang akong may nakalimutan sa university at ihinanda ang aking isasagot sakaling tanungin ako nung driver – “I left something at the library.” O diba?
2. Halos isa’t kalahating oras ang biyahe mula sa aking eskwelahan hanggang sa aming bahay. Dalawang bus ang aking sasakyan kaya kailangang hindi pa mag-expire ang aking ticket bago ako sumakay sa pangalawang bus.
3. Wala ako sa mood magjoyride.

Buti na lamang at pagdating ko sa hintayan ay nandoon na ang aking pangalawang bus. Tuwang-tuwa ako sapagkat 4 minutes na lamang ang natitira bago mag-expire ang aking ticket. Ayoko nang mag-activate ng isa pa uli dahil sayang naman ang aking $2.50 para sa kinse minutos lamang na biyahe patungo sa aming bahay.

Mga natutunan ko sa karanasang ito:

1. Wag tatanga-tanga at tignan muna nang mabuti ang karatula bago pumasok sa bus.
2. Minsan ay maging mapagmasid sa paligid at wag nakatutok lamang ang atensiyon sa pinapakinggang musika sa ipod.

Naiinis tuloy ako kay Keri Hilson. *tawa nang tawa*.

It’s like my first month here in Canada all over again. I feel so deeply submerged in misery that I want to tune out everything and everyone else. I feel so pathetic right now, listening to OPM songs while pouring all my agony on this post.

Canadian life is nothing like the life I have always known. I can’t deny the fact that life here is much easier. I can buy everything I want (well not everything, but you know what I mean). But money can’t buy friends, can it? Yes, I already know some people. But it’s not the same. I could find myself in the middle of a whole bunch of people and still feel the isolation. I miss my friends. They’re like my counterparts. We think alike. We talk alike. We act alike.

I know that there’s no point lingering on all those what-could’ve-been’s. Sooner or later, I have to head on a different track. I know that I’m gonna be used to this new lifestyle, but I will never get over the life I have left behind.

So anyway, I was supposed to meet for my friends in downtown Vancouver but it’s freezing cold and I was only wearing a friggin denim jacket so I went home to go get a decent one and get my costume and make up while I’m at it. I was supposed to be a vampire. Fail. I looked like a goth. LOL.

So yeah, I was a goth. Ate Melanie was a fairy, Milo was a vampire (minus the fangs), and Kuya Dante said he was an “ulikba.” I never knew what exactly an ulikba is actually. Hmmm. I thought he was just an afro. LOL. We just chilled around downtown. Love the costumes!

I love these guys. L and The Death Note. I actually went over to have a picture with them. I know right, I’m such a dork.

1. Get a vaccine for H1N1.
2. Get enough sleep.
3. Take a shower.